net niet, toch mooi...

Een overwinning tegen de leider, daar gingen we voor en dat ondanks maar liefst vier afwezige basisspelers. Het had erin gezeten vanmiddag: KBVV was meer dan de evenknie van Berchem Sport, knokte zich na een achterstand terug in de wedstrijd maar vergat dan zelf de kers op de taart te zetten. Een bijzonder genietbare topper eindigde zo op 1-1.

Berchem Sport is een traditieclub (stamnummer 28!) en het blijft mooi om zien hoeveel supporters zo'n club in tijden van hoogconjunctuur weet te mobiliseren. Al even indrukwekkend was de minuut stilte voor de zaterdagnacht overleden KBVV-supporter Mon Cornelissen - vriend en vijand toonden respect, waarvoor onze dank.

Eens de wedstrijd op gang gefloten was het natuurlijk menens. KBVV startte noodgedwongen met maar liefst drie 18-jarigen uit eigen opleiding, maar toonde lef en probeerde de leiders uit Berchem hoog op te vangen. Devon Maes deed te weinig met een vrije schietkans en Tim Jeunen liftte wat later het leer tegen de binnenkant van de paal - jammer voor Tim, maar we konden niet anders dan de lijnrechter gelijk geven: de bal ging niet over de doellijn. 

De bezoekers hadden dan nog niet veel klaar gekregen, tot daar plots vanop 20 meter een uithaal kwam van de sterk spelende Roy Mauro: 0-1. Even vreesden we voor ons jonge elftal, dat moest bekomen van deze uppercut en gelukkig zonder verdere averij de rust haalde.

Na de pauze toonde KBVV zijn ware gelaat. Met hoog voetbal en een pak druk op de bal werd de tegenstander terug op eigen helft gedrukt en met mondjesmaat kwamen er kansen. Tim Jeunen viseerde in eerste instantie nog de dwarsligger, maar toen Devon Maes even later de perfecte voorzet afleverde, knikte - de ook al uitblinkende - Jeunen wel raak: 1-1, alles te herdoen. 

De wedstrijd werd er nu alleen maar leuker op. We zagen twee sterke elftallen die wilden winnen, en net toen we dachten dat de Antwerpse routine het zou gaan halen op het lokale enthousiasme, werd Van den Putte onderuit gelopen in de zestien van Berchem Sport en ging de bal op de stip. Hoe groot was de ontgoocheling toen onze kapitein Carlo Palmans deze opgelegde kans niet wist te verzilveren! 

De absolute slotfase bracht nog een prima mogelijkheid voor de bezoekers, maar een nederlaag was zelfs de voetbalgoden te gortig vandaag. Het bleef 1-1.

Conclusie? Sterke prestatie van onze jongens - niet in het minst van die drie jonge snaken - en een verdiend punt in een aantrekkelijke wedstrijd. En die penalty... Iemand moet zijn verantwoordelijkheid nemen natuurlijk, en al kunnen we ons voorstellen dat onze kapitein Carlo Palmans die bal vannacht nog een twintigtal keer opnieuw zal nemen, het hoort nu eenmaal bij voetbal.

Het had zomaar gekund, en het is net niet gelukt. Toch een applausje!