Leider Hasselt en achtervolger Patro hadden op vrijdag 1-1 gelijkgespeeld en dus kon ons eerste elftal mits winst tegen middenmotor Cappellen een gouden zaak doen vanmiddag: ziedaar het uitgangspunt. En ja, het is gelukt, maar het heeft bloed, zweet en tranen gekost.

De eerste helft was niet goed. Cappellen was niet gekomen om het spel te maken – wat eigenlijk de logica zelve was – en onze jongens kregen het balbezit cadeau. Hoewel, cadeau… Niemand leek in afwezigheid van spelverdeler Wouter Scheelen enig idee te hebben wat met het leder aan te vangen, zodat we naar ongeïnspireerde acteurs in een zwak schouwspel zaten te kijken. De bezoekers uit Cappellen roken hun kans en Stijn Wertelaers moest zich heel erg breed maken om een doorgebroken bezoeker van de 0-1 te houden. Het aanmodderen bleef duren en op slag van rust viel plots een doelpunt uit de lucht. Een bezoekende aanvaller profiteerde van matig verdedigend werk om alleen voor Wertelaers dan toch de 0-1 aan te tekenen. Het was niet onverdiend.

Na de rust verwachtten we een fors antwoord, maar helaas, beterschap kwam er niet, en toen Cappellen een aanvaller voor doel zette, werkte deze ijzig koud af: 0-2, daar stonden we dan met onze goede intenties. Gezien voornoemd gelijkspel van Hasselt nog geen ramp, maar eigenlijk toch een pijnlijke tussenstand. Onze (plaatsvervangende) coach gooide met Seppe Janssen en Gillian Vaesen alle resterende troeven nog op tafel – eerder was ook Danton Maes al ingebracht – en zo werd hat alles of niets. Niet dat het spel plots zoveel beter was, maar we zagen nu wel meer snelheid en overtuiging, en Cappellen moest achteruit. Uit twee momenten wist Christophe Bertjens twee doelpunten te puren, zodat het in no time weer gelijk stond (2-2) – wat heeft die man toch een dodelijk torinstinct – en in tegenstelling tot wat iedereen dacht was het nog niet gedaan. De laatste minuten verliepen in een onvervalste cupsfeer en waar Cappellen alsnog de overwinning had kunnen wegkapen – sterke tussenkomst van Ruben Scheelen – was het uiteindelijk Ben Didden die de onverhoopte winning goal over de doellijn wist te werken (3-2).

Drie punten na een erg matige partij, ja die pikken we graag mee. Jammer voor de verdienstelijke bezoekers, jazeker, maar zo is voetbal zeker? Een pluim toch ook voor het nooit aflatende geloof bij onze jongens, en ja, daar staan we dan, op een punt van de leider. Chapeau jongens, we blijven fan!

(foto FC Cappellen)