De wedstrijd in Duffel kon niet slechter beginnen. Elias Ramaekers zou in de basis starten en dat is voor zo’n jonge kerel natuurlijk een buitenkans. Het zat hem echter niet mee: een in de opwarming opgelopen kwetsuur dwong om na nauwelijks enkele minuten de strijd te staken. Alsof dat nog niet genoeg tegenslag was, stond ook Ruben Scheelen nog voor het kwartier onder de douche, na (licht) contact met een doorgebroken lokale aanvaller, bestraft met een rode kaart.

Nochtans waren onze jongens best goed begonnen en had Christophe Bertjens de 0-1 aan de voet. Hij liftte het leer over doel. Na de rode kaart was het even zoeken, al bleef Duffel laag inzakken en de bal aan de bezoekers laten. Als ze dan toch eens aan het Bocholtse doel kwamen, was het wel meteen gevaarlijk. Met name vanop links werd het twee keer erg linke boel en er was een sterke Stijn Wertelaers nodig om de nul op het bord te houden. We haalden de rust zonder verdere averij.

De tweede helft was het aanzien nauwelijks waard. Duffel bleef de kat uit de boom kijken, KBVV wilde niet domweg in het mes lopen en gaandeweg werd het spel ook ruwer. Toen beide ploegen dan ook nog eens een symfonie van mislukte passes begonnen aan te heffen, verlangden de (schaarse) toeschouwers steeds meer naar het einde van deze schamele vertoning.

Dus nee, het was geen goede wedstrijd. Aan onze kant noteerden we een (alweer) secure verdediging en heel wat goede wil, met na negentig minuten een verdiend punt als beloning. Laten we immers niet vergeten dat 75 minuten met tien tegen elf spelen, een hele opgave is.

Volgende week proberen we het opnieuw, thuis tegen City Pirates!