Heel even, een laatste keer toch nog: wat een wedstrijd was het zondag tegen Sporting Hasselt. De eerste wedstrijd in de eindronde was er eentje die bol stond van rivaliteit en suspense, tussen twee sterke teams, met aan het eind onze jongens als overwinnaars. De ontgoocheling in het Hasseltse kamp was – dat kan u wel raden – enorm, en in het Bocholter kamp was er naast oeverloze vreugde ook een gevoel van opluchting. Na twee nederlagen in competitie was het eindelijk gelukt om Sporting te verslaan, op zo’n belangrijk moment dan nog.

Op woensdagavond gaat de teller echter weer op nul en is dat mooie moment verleden tijd. De tweede wedstrijd is er opnieuw een met rechtstreekse uitschakeling en dus moeten we vol aan de bak. De Leuvenaren eindigden net als Bocholt VV op de vierde plaats in hun reeks en hebben alvast het voordeel dat ze vrij waren in het afgelopen weekend. Wat weten we verder nog? Het is de club van ex-Bocholtenaar Alessandro Bongiorno en volgend seizoen ook die van Johan Houben, onze coach in het seizoen 2015-2016. In het recente verleden zijn we Olympia regelmatig tegengekomen, maar dit seizoen werd de club – zeer tot eigen ongenoegen – ingedeeld in de A-reeks. En kijk, in het voetbal kom je mekaar altijd weer tegen, meer bepaald op woensdagavond 15 mei om 20u30.

Eén wedstrijd, dan weet je dat alles kan gebeuren. Eigenlijk is er niets mooier: alles of niets, de dood of de gladiolen. Zien we Bocholt VV tegen Wijgmaal dezelfde passie aan de dag leggen als afgelopen zondag, dan kunnen we ons morgen opnieuw plaatsen. Als onze jongens denken dat met Hasselt de lastigste klip is genomen en het verder wel zal loslopen, dan vrezen we dat het voorbij is. Dit is immers de eindronde, money time, het moment van de waarheid. Zeker weten dat we Wijgmaal kunnen verslaan, maar wees maar zeker dat de bezoekers net hetzelfde zullen denken over Bocholt VV.

Afspraak op woensdagavond, het weer wordt zacht, de omstandigheden ideaal voor opnieuw een heroïsche pot voetbal. U komt toch ook?