Onze jongens slaagden er vorige week weer eens in om het eigen Damburgstadion in feeststemming te brengen, middels een vlotte 2-0 overwinning en dat met prima voetbal. Jammer dat Carlo Palmans twee gele kaarten pakte, hij zal er komende zondag niet bij zijn, en dat scheelt toch een slok op de borrel in onze niet anders dan ijzersterk te omschrijven verdedigingslinie. Met of zonder Carlo, wij hopen zondag op een verlengstuk van al het moois tegen Cappellen, en waarom zou dat ijdele hoop zijn?

Wat zijn we sterk in eigen huis. Tot dusver werd elke tegenstand van de Damburg geblazen, zonder dat we ook maar één tegendoelpunt noteerden. Op verplaatsing daarentegen is het dit seizoen heel wat moeilijker. Enkel op Hades slaagden we erin de drie punten te pakken, en dat is hoe dan ook een magere balans in zes uitwedstrijden. Zondag spelen we de uitwedstrijd bij FC Duffel, en hoewel deze club na een wisselvallig seizoensbegin de weinig benijdenswaardige positie van rode lantaarn bekleedt, zijn we er ook nu niet al te gerust in. Er zijn niet alleen de omstandigheden – die atletiekpiste – nee, er is ook de ploeg van KFC Duffel, typisch een van die Antwerpse ploegen die het ons altijd weer moeilijk weet te maken, en die met Ali Yildiz op een spits kan rekenen die tegen Bocholt VV eerder al flink uithaalde.

Maar goed, als (gedeeld) nummer één van de reeks mag je je niet wegstoppen tegen de nummer laatst. Een schorsing, mogelijk een kwetsuur hier of daar, we koesteren hoe dan ook bepaalde ambities. Als de kopjes fris zijn en de neuzen in dezelfde richting wijzen, moeten we altijd en overal in staat zijn om drie punten te pakken. Ook in Duffel. Bring it on!