De overwinning stond vandaag in de sterren geschreven. Thuis waren we tot dusver foutloos, en dat zou tegen Geel, de nummer dertien in de stand, toch gewoon worden verdergezet? Wel, het heeft heel wat moeite gekost tegen een kranig bezoekend elftal, maar het is verdorie toch maar weer gelukt. In de laatste thuiswedstrijd van de heenronde pakten we opnieuw drie punten en – opmerkelijk toch – weer geen tegendoelpunt. Een foutloos rapport in eigen huis: je moet het maar doen.

Maar om nu te zeggen dat het van een leien dakje liep, nee, dat nu ook weer niet. Beide ploegen hielden mekaar een uur lang in evenwicht, met vooral in de eerste helft overwicht van KBVV, zonder erg veel doelgevaar. Toen Christophe Bertjens in een scrimmage de 1-0 aantekende – of was het een owngoal? – zaten we plots in een zetel. Geel wilde graag nog tegenprikken, maar miste slagkracht in het offensieve compartiment, en het waren een sterke Geelse doelman (o.a. op een mooie vrije trap van Carlo Palmans) en een gebrek aan precisie in de Bocholtse counters die ervoor zorgden dat de score niet hoger opliep.

Verdiende overwinning dus van onze jongens, dat mag gezegd. Het was lastig, in de vrieskou op een zwaar veld, maar het is nog maar eens gelukt. En we staan nog maar eens op kop in de rangschikking. Wie durft nog twijfelen aan de sterkte van dit Bocholter elftal?

Er resten ons voor de winterstop nog twee verplaatsingen. Zou het geen goed idee zijn om ook buiten de Damburg enkele overwinningen te sprokkelen? Het is maar een idee. Verder hebben we op deze heenronde werkelijk geen enkele aanmerking. Puik gedaan jongens!