Nederigheid en waardigheid, het zijn twee waarden die we hoog in het vaandel dragen. Nederig in de overwinning, waardig in de nederlaag. Als de boodschapper op een forum als dit al een taak te vervullen heeft, is het wel correct verslag te brengen aan de supporter die niet aanwezig was op de wedstrijd. Lukt dat altijd? Wellicht niet. Soms zijn er – we wikken onze woorden – externe factoren in het spel, die moeilijk op een objectieve manier te vatten zijn. Bij deze doen we toch weer een poging.

Storm Dennis trok gisteren over het land, maar liet koning Voetbal in zijn waarde. Geen afgelasting dus en ook de invloed van de wind op het wedstrijdverloop in Tienen bleef beperkt. We waren echter nauwelijks twee minuten ver toen Wouter Scheelen het windvoordeel juist inschatte en de bal heerlijk aan de verste paal binnen knalde, 0-1, dat noemt men dan een droomstart. Onze jongens hadden controle over de wedstrijd en Tienen had het moeilijk. Tot minuut twintig. Een Tiense aanvaller haalde uit van buiten de rechthoek en zag zijn schot nauwelijks een meter verder gestuit door een Bocholtse arm. Een aangeschoten bal, ongetwijfeld. Scheidsrechter De Keyzer zag het anders en legde de bal zonder verpinken op de stip. Toen vervolgens de strafschop op de onderkant van de lat belandde en het leder zo terug in het veld kwam, oordeelde hij meteen dat de doellijn was overschreden (1-1). Een dubbele kaakslag. Toen nauwelijks twee minuten later Kevin Dieme overduidelijk in de rug werd geduwd in de eigen rechthoek, gaf de ref geen kik, maar hij was er als de kippen bij om twee seconden later een tweede penalty voor de thuisploeg te fluiten. Een grote strik er rond, met groeten van Tim De Keyzer, 2-1 voor KVK Tienen. Dat de wedstrijd zou ontsporen, kon iedereen wel raden, en de scheidsrechter kon de brandjes enkel blussen door wanhopig met de gele kaart te zwaaien. Dat onze jongens door zoveel onkunde uit hun lood waren geslagen, was ook al de logica zelve, al hadden ze wel wat scherper mogen zijn in het vervolg van de eerste helft. KVK Tienen wist van de verwarring immers optimaal gebruik te maken en werkte enkele snelle counters af aan honderd procent. Zo stond het aan de rust 4-1, we beseften nauwelijks wat ons was overkomen.

Na de rust probeerde KBVV nog wel de bakens te verzetten, maar verder dan 4-2 via Ruben Scheelen geraakten we niet meer. Een woordje van lof toch nog voor onze doelman Stijn Wertelaers, die uitpakte met enkele sterke reddingen en zo de spanning nog enigszins in de wedstrijd hield. De onvermijdelijke Tim De Keyzer plaatste nog een kers op de vers gebakken taart door Kevin Dieme met een tweede gele kaart van het veld te sturen, en zo was de ontgoocheling compleet. We hadden ons heel veel voorgesteld van deze wedstrijd, en het is niet gelukt. Was Tienen sterker? Wij houden het op gelukkiger.

Volgende week spelen we thuis tegen Londerzeel, hopelijk spoelen we de ontgoocheling dan met overtuiging door!